موارد استفاده از CXL
CXL به منظور جلوگیری از پیشرفت KCN استفاده می شود. بنابراین، بهترین کاندیداهای این درمان بیمارانی هستند که از اکتازی پیشرونده قرنیه رنج می برند. چندین پارامتر برای تعریف پیشرفت اکتازی قرنیه پیشنهاد شده است، اما در بیشتر مطالعات، پیشرفت با 1.00 دیوپتر (D) یا بیشتر در شدیدترین اندازه گیری کراتومتری، افزایش 1.00 یا بیشتر در استوانه آشکار، افزایش یا بیشتر در (Manifest Refraction Spherical Equivalent (MRSE)) در یک سال، کاهش ضخامت قرنیه مرکزی مساوی یا بیشتر از 5 درصد در سه توموگرافی متوالی در 6 ماه در نظر گرفته می شود.
سابقه جراحی قرنیه، حساسیت شناخته شده نسبت به مواد مورد استفاده در طول عمل،pachymetry قرنیه کمتر از µ 400، سابقه آسیب شناسی قرنیه مانند کراتیت هرپس سیمپلکس، بارداری و شیردهی به عنوان موارد منع مصرف CXL در نظر گرفته می شود .
اثر بخشی و نتایج بالینی CXL
چندین مطالعه بالینی در سراسر جهان برای ارزیابی اثر CXL در KCN انجام شده است. اولین مطالعه بالینی در چشم انسان در سال 2003 منتشر شد . در این مطالعه آزمایشی تصادفی، Wollensak و همکارانش اثر CXL را در 23 چشم بررسی کردند. نتایج کار آنها ثبات پیشرفت KCN را در همه چشم ها نشان داد. چندین مطالعه بالینی پس از کار Wollensak انجام شده است. در مطالعه مقطعی چشم Siena- یک آزمایش غیر تصادفی ایتالیایی- اثر پیوند متقاطع در توقف پیشرفت KCN مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج اولیه این مطالعه نشان داد که CXL باعث بهبود بینایی تصحیح نشده (UCVA) و بهترین تصحیح بینایی (BCVA) بیماران تحت درمان می شود. علاوه بر این، نویسندگان نشان دادند که پیوند متقاطع می تواند مقادیر کراتومتری را بهبود بخشد و انحرافات مرتبه بالاتر (HOAs) را در چشم های قوز قرنیه کاهش دهد . نتایج دراز مدت مطالعه متقاطع چشم Siena، تأیید کرد که CXL در ایجاد ثبات با دوام برای KCN مفید است . در یک مطالعه کیس سری بزرگتر، نتایج CXL روی 142 چشم گزارش شد. بیماران به مدت 12 ماه تحت پیگیری قرار گرفتند. نتایج تثبیت و بهبود BCVA در 40.0% از بیماران پس از 12 ماه را نشان داد.
نشان داده شده است که CXL در توقف پیشرفت KCN به صورت طولانی مدت موثر است . Raiskup و همکارانش در یک مطالعه مداخله ای گذشته نگر، اثر طولانی مدت CXL را ارزیابی کردند. پس از 10 سال، Kmax و Kmin به میزان قابل توجهی کاهش یافت و BCVA بهبود قابل توجهی نشان داد. آنها نتیجه گرفتند که CXL می تواند به تثبیت طولانی مدت KCN برسد (38). O’Bart پس از هفت سال پیگیری به نتیجه مشابهی رسید .
از نظر تئوری، نور UVA ممکن است به لایه سلولی اندوتلیال آسیب برساند و به همین دلیل است که CXL در قرنیه های نازک تر از µ 400 متر منع مصرف دارد. برخی مطالعات کاهش تعداد سلول های اندوتلیال را پس از CXL گزارش کرده اند، با این حال کاهش سلول های اندوتلیال در هیچ یک از این مطالعات از نظر آماری معنی دار نبود . جدول شماره 1 روش و نتایج مطالعاتی را بررسی می کند که نتایج CXL را در KCN ارزیابی کرده اند.